Dag 10: Vrijdag 8 november 2019

(En dan zit je in de schaduw bij de Fish River Canyon dit verslag te schrijven….)) Vandaag gaan we Namibie in, op weg naar Canon Roadhouse. Gereden: 468 km.

We hoefden niet vroeg op te staan, want de grenspost naar Namibie ging pas om 08:00 uur open. Desalniettemin was Ton om 6:00 uur op. En dus volgden wij hem, douchen, tent inpakken en ontbijten op ons gemak. Daarna naar de benzinepomp om de banden weer wat op te pompen. (Deze waren tbv het zand in Kgalagadi verlaagd naar 1.6 Bar)

Nog voor achten werden we geholpen door een aardige politieman. De paspoorten werden gecontroleerd en de autopapieren. Alles in orde. Daarna ging hij naar onze auto’s om deze te inspecteren. Hadden we nog 4 zakken hout in de auto liggen: jammer dan, die mogen niet mee naar Namibie:( Onder het mom van: alles wat van Zuid Afrika is, moet ook in Zuid Afrika blijven. We dachten nog even dat de auto’s ook helemaal schoongespoten zou worden om al het zand in Zuid Afrika te laten, maar dat hoefde niet:) Door de poort naar Namibie.

Daar de grensformaliteiten opgestart. Wij vragen ons steeds meer af waarom die mensen zo onaardig zijn. Hebben ze zo’n bloedhekel aan hun baan of is dat hun manier om autoriteit uit te stralen? Wij weten het niet, maar werden er zelf ook sacherijnig van. Eerst een formulier invullen, die inleveren en dan begint het: Onze bestemming: we hadden ingevuld Canon Roadhouse. Ja, maar waar nog meer heen? Mevrouw dat weten we niet, we reizen wat rond. Nee, we moesten er nog 2 opgeven. Oké, we gaan ook naar Sesriem en Mile 108. Goed, tot wanneer blijven we in Namibie? We hadden ingevuld 3 weken. Dus wij zeiden, 3 weken. Of dat precies drie weken was of meer of minder. Mevrouw dat weten we niet, we reizen wat rond. Ja, dat weet ik, jullie maken een rondreis maar verlaten jullie Namibie over 3 weken of korter of langer….Gek word je! Uiteindelijk is alles in orde gekomen en om 8:45 uur mochten we Namibie binnen. We hopen dat we er ook weer uit mogen over 3 weken of meer of minder:))

De weg buiten Kgalagadi was gravel met ook flink wat wasborden er tussendoor en deze zijn erg oncomfortabel. De natuur is schitterend, je rijdt nog steeds langs de rivierbedding van de Auobrivier. We zagen ook dat deze op sommige plekken nat was en de vegetatie er omheen was dan ook super groen. Aan beide kanten liepen ook wat geiten en schapen en op zeker moment zag Ton flink veel gieren. Zowel vliegend, als op de grond. En ja hoor, er lag een dood schaap. Verder prachtige bergen achter elkaar, met daartussen de witte weg, groene bomen en struiken en knal oranje zand. Een plaatje! (en die hebben we dan ook veelvuldig gemaakt)

Om een uur of twaalf wilden we net afslaan naar de asfaltweg naar Keetmanshoop. Ger en Edith hoorde een raar geluid en vanuit de berm werden we toegeroepen door wat mensen en ze wezen op onze band. Ja hoor, ons hangkoekje was lek! Ger parkeerde de auto in de berm en Ton stond al snel erachter. Toen begon het circus om de band te wisselen. Krik onder de auto, achteras en dan proberen omhoog te draaien. Dat was erg lastig, je moest languit op de grond liggen maar daar lagen ook allerlei stukken glas. Dus het tafelkleed wat bij de auto zit maar gebruikt om op te liggen. Band was er snel af, maar de auto stond niet hoog genoeg om de nieuwe band erop te zetten. Tweede krik erbij geplaatst en uiteindelijk is alles gelukt. De lokale jeugd die in het begin erbij stond en hoofdschuddend commentaar leverde, was inmiddels opgehaald door bakkies voor werk.

We reden de resterende 4 km. naar Keetmanshoop en naar een garage. We tankten en hebben gelijk een nieuwe band moeten kopen, want de lekke band was dermate gescheurd dat die niet meer gerepareerd kon worden. Gelukkig zijn banden hier goedkoper dan in Nederland. We werden ook echt supergoed geholpen!

Rina en Edith gingen inmiddels proberen om Canon Roadhouse te bellen en een plek te reserveren, omdat we nu een stuk later aan zouden komen dan gepland. Het telefoonnummer wat in het draaiboek stond deed het niet. We dachten dat dat aan onze telefoon lag. Gevraagd bij de garage of zij dat nummer konden bellen, nee dat lukte ook niet. De man heeft nog gezocht in het telefoonboek (zo’n stapel papier waar nummers in staan:) of hij het nummer kon vinden, maar helaas. Hij adviseerden ons naar het VVV te gaan, iets verderop. Dat deden we. Die mevrouw ging ook zoeken naar het nummer. Inmiddels was Rina al een reisgids van Namibie ingedoken en had het nummer. Zij heeft voor ons gebeld, er was plek, waardoor we iets rustiger verder konden.

Hierna de noodzakelijke boodschappen gedaan in de Pick’nPay. Het was er erg druk en ook veel “bedelaars”. Ger deelde appeltjes uit, maar ze wilden geld. Dat deden we niet. Ze hebben de auto’s verplaatst waardoor ze iets rustiger konden staan wachten. Na deze activiteit op weg voor de laatste 140 km.

Het was inmiddels al een uur of drie geworden, dus zouden we pas laat arriveren. Het begin was nog asfalt, maar daarna gravel, ook weer met de nodige wasborden. We kwamen de steenschuiver, die de weg op orde houdt, tegen en ook zijn “pipowagen”. Vergelijkbaar met opa Jaspers, die vroeger aan de weg in Nederland werkte en zijn eigen pipowagen met hem meenam! Op zeker moment dachten we water te zien, en inderdaad daar liep een rivier met water erin! We moeten zelfs door een verdieping heen, door het water! En ook vele wijnvelden. Dus hier is het minder droog, denken we. Tegen vijven arriveerden we in Canon Roadhouse. We boekten in en kregen plek 6. Snel de tenten opgezet en de spullen opnieuw geordend in de auto, want door de lekke band lag echt alles overhoop! (de krik etc. lag onder de achterbank en daar hebben we de tassen opstaan. Je kunt je voorstellen hoe dat dan gaat..) En tot overmaat van ramp waren er 4 eieren in de koelkast kapot gegaan door het geschud en lag de bodem vol struis. Moest dus even gesopt worden:( Daarna nog snel het zwembad in. Oei dat was echt koud en het zwembad lag ook niet meer in de zon en de wind was stevig, hoewel niet koud. Toch volgehouden. Om zeven uur gingen we heerlijk eten in het restaurant en at Rina haar eerste Orynx. Super lekker (overigens alles was heerlijk!) Toen we ook nog als toetje een Dom Pedro konden bestellen was de dag helemaal super. Tenslotte reisverslagen geüpload, geinternet en geappt. Toen was ook deze dag weer helemaal ten einde en liepen we voldaan naar de tenten en legden ons te ruste.