Dag 11: Zaterdag 9 november 2019

Op weg naar Aus. Namibië was van 1884 tot 1915 Duits protectoraat, in 1915 bezette Zuid-Afrika,(nog onderdeel van GB) het land. 21-3-1990 werd Namibië zelfstandig. Door de Duitse bezetting zijn er veel Duiste plaatsnamen in het gebied en er zijn in Windhoek nog Duitse vakwerkhuizen te bewonderen en er is braadwurst te krijgen. Gereden: 286 km.

Rond 06.30 uur iedereen wakker. Schuin links van ons staat een groep fransen die rond gereden worden in een bus met personeel die voor hun de tenten opzetten en eten klaarmaken. Hoe luxe kan je de reis door Afrika maken? Zij waren zich klaar aan het maken om te vertrekken met de bus. Wij gaan onze tenten weer opklappen, douchen en ontbijten. Inmiddels zijn we 10 dagen onderweg en de was laten doen is niet verkeerd. Edith en ik lopen naar de receptie om te vragen of de mogelijkheid er is, omdat wij om 11.00 uur terug zouden zijn van onze tocht naar de canyon en dan verder moesten. Ja hoor geen enkel probleem. Ieder even een lijstje met soort en aantal invullen en dan komen er 2 dames die onze waszakken meenemen. Hoe luxe willen WIJ het hebben! Onderweg troffen we nog het stel uit Dresden en die bleken een lekke band te hebben maar gelukkig stonden ze nog op de camping. 

Hierna met de auto naar de Fish River Canyon gereden . Een ritje van ongeveer 10 km over een hobbeldebobbel Crazy gravel weg. Als er nog spieren vast zaten bij iemand, zijn die nu allemaal los geschud! Aangekomen bij het eerste uitkijkpunt was het uitzicht fenomenaal. Het is de grootste canyon van Afrika en de op een na grootste ter wereld. Man man wat is dit mooi. Edith, Ger en Ton bleven genieten bij dit uitzichtpunt. Rina ging lopen want na alle dagen in de auto met airco heeft zij dringend behoefte aan wat beweging. Het is maar anderhalve kilometer in de zon. Het loopt goed over de brokken leisteen en het windje is verkoelend. Kan het iedereen aanraden. Toen ik bijna bij het 2e uitkijkpunt was, kwam Ton met de auto aanrijden en konden we samen genieten van weer een fenomenaal uitzicht verder de canyon in. Uiteraard volop foto’s gemaakt. Ik ben inmiddels al aan het 2e kaartje begonnen want het eerste is vol met een kleine 800 foto’s.

Na een half uurtje zijn we teruggereden naar Ger en Edith en na toiletbezoek weer naar Canyon Roadhouse voor koffie met gebak en onze schone was.

Omstreeks 11.30 uur zijn we vertrokken naar ons volgende reisdoel Aus. Hiervoor eerst weer 70 km gravel, met een water doorsteek, vol gas er doorheen en Edith filmen. Dit was echt kicken, we gingen er blind door heen omdat Ton, van sensatie, vergat de ruitenwissers aan te zetten.

Hierna 180 km over een normale verharde weg. Weer een schitterende route met overal rondom ons heen uitlopers van de canyon. Deze weg lijkt nog niet zo lang geleden aangelegd te zijn en is perfect onderhouden. Het laatste gedeelte van onze reis is door een grote rode zandbak met bergen. Er staat hier altijd een harde wind die het rode zand door de lucht en over het asfalt waait. Jongens wat is het hier mooi.

Rond 15.30 uur op de camping aangekomen en bleek dat, tegen onze verwachting in, zij inmiddels beschikken over een zwembad. En ja jullie raden het al, eerst de tenten opgezet en toen naar het zwembad. Hiervoor moeten we wel 20 minuten door het rode zand lopen maar kniesoor die daar oplet en het is goed voor de spijsvertering want na onze dagelijkse zwempartij gaan we vanavond ook weer lekker uit eten. 

Wij wilden gaan aankleden en Edith en Ger dachten meteen lekker te douchen bij het zwembad maar deze douche gaf alleen heel koud water dus zij waren vlug klaar. Helemaal opgefrist van onze duik in het super mooie hoefijzervormig zwembad gingen we een drankje halen aan de bar. Edith en ik hadden zin in een lekkere cocktail en kozen voor een Cosmopolitan. Het meisje achter de bar had een ijscrusher. Hiervoor deed zij een aantal ijsblokjes in een apparaat gelijkend op een pastamachine maar dan met een kap erover. Snel draaiend aan de hendel van het apparaat kon zij precies de hoeveelheid crushed ijs maken voor een glas. Verder ging er wodka en iets van grapefruit en granaatappel bij en een rietje uiteraard. Kei lekker. De mannen hadden een groot glas ijskoud bier. Zittend op het terras met zicht op de schitterende rode bergen hebben we genoten van weer een mooie dag. Na een half uurtje zijn we naar het restaurant gegaan en vandaag aten we weer wild n.l. struisvogelfilet. We hebben er al velen zien lopen, kei leuk en op je bord zijn ze erg lekker. Ton koos voor spaghetti bolognaise waarbij de pasta gemaakt was van mieliepap. Lijkt op griesmeel, hij vond het goed te eten. Ik vond het korrelige minder lekker. Bij dit alles een groot glas bier wat net onder de schuimkraag bevroor vanwege het glas wat uit de vriezer kwam. Is echt helemaal top. En uiteraard een wijntje, deze keer een rosé uit Namibië zelf. Heerlijk, wie doet ons wat. Tijdens het eten heerlijk gekletst over van alles en nog wat. De afsluiting met een echte Irish coffee maakt de maaltijd compleet. En zoals ons pap vroeger altijd zei tegen ons mam als hij lekker gegeten had’ ik heb copieus gedineerd’. Nou pap, wij ook. Vervolgens terug gewandeld naar de tenten. Het was inmiddels helemaal windstil geworden . De temperatuur was prima. Ger en Edith hadden bij hun vorige reis hierheen handschoenen en jassen aan van de kou. Die zijn deze keer volstrekt niet nodig. We hadden onze zaklampen bij maar met de bijna volle maan aan een schitterende sterrenhemel kon je zonder bij te lichten de weg goed vinden. Dit is het ware Zwitserleven gevoel. Volgens ons heeft Chris Zegers hier deze reclame opname gemaakt. Internet is er ook dus dit verslag kan meteen op de site. Voor nu lekker slapen. Morgen gezond weer op!