Dag 12: zondag 10 november 2019

We gaan vanuit Aus op weg naar Sesiem, uitvalbasis van de Sossusvlei. De afstand is ongeveer 341 km. Gereden: 483 km.

Om ongeveer 8:00 uur vertrokken we vanaf de camping. We hadden nog internet over van de camping, dus er moest nog even geface-timed worden:)) In het dorp hebben we de brandstoftanks weer volgegooid met diesel. We verwachtten daar een mannetje die van boomvruchten (een soort kastanjes) geluksnoten maakt, door je naam erin te snijden, de datum en wat afbeeldingen van dieren. We wilden die kopen voor alle kleinkinderen. We vroegen de man van het tankstation waar hij toch bleef. Hij vond het geweldig dat wij hem herinnerden, maar helaas was hij niet meer onder ons. Hij was heel erg ziek geweest en overleden terwijl hij nog maar eind dertig was. Op onze vraag of iemand anders zijn werk niet over had genomen, zei hij dat er wel iemand was, maar die was niet zo goed als dat mannetje. (en hij was er ook niet) Dus Ditte, Jik, Yve, Julie, Ize, Feline, Vieve, Renske, Luuk, Stijn en Diede, helaas geen geluksnootjes voor jullie. Wel kunnen opa en oma olifant jullie laten zien hoe het nootje eruit ziet, want zij hebben er nog een uit 2005:)

Hierna gingen we snel op weg. Na zo’n 5 km. verlieten we (voor lange tijd) de asfaltweg. We lieten de nodige lucht uit de banden lopen en vol moed begonnen we aan de gravelweg. We zullen niet het hele verslag aan onze ervaring met de weg wijden, maar het was echt, echt, echt heel verschrikkelijk! Wasborden zo groot als we nog nooit gezien hadden. Soms konden we niet harder rijden dan 30 km/uur. Ging je harder dan ontstond een soort aquaplaning. Niet op water maar op de stenen.

De route voerde langs een historische plek voor Ger en Edith, in 2011 heeft daar een ongeval plaatsgevonden. Ger dacht dat hij de plek wel zou herkennen, maar weet nu wel beter. Overigens als de weg toen zó was geweest als nu, hadden we begrepen hoe dat had kunnen gebeuren.

De omgeving maakte wel heel veel goed. Prachtige bergen trokken langs in de meest mooie kleuren. Ongeveer 10 km. voor de camping in Sesriem was het dan weer zover: Lekke Band! Nu bij Ton. Als een geolied team - à la de formule 1 - werd de band verwisseld. Ieder deed zijn taak. Deden we er de eerste keer bijna anderhalf uur over, nu was het ruim een half uur. Tegen de tijd dat we naar huis gaan, zullen we het team Verstappen evenaren.

Inmiddels was het wel weer 5 uur voordat we op de eindbestemming waren. Op Sesriem Rest Camp stonden we versteld van de drukte. Auto’s reden af en aan en de camping was vele malen vergroot. Om de camping heen lagen ook vele campings, en lodges, sommigen nog in aanbouw. We kregen plek 34 toegewezen, helemaal aan het eind van de camping (verder kon niet, want daar was inmiddels een nieuwe camping met privesanitair gekomen, van de zelfde organisatie als onze camping.) We werden gastvrij ontvangen en al snel waren we ingeboekt. Daarna naar de man die voor ons de permit voor de Sossusvlei organiseerde. Ook aardig en prima geregeld. Toen naar onze plek. Een ….eind van het zwembad en toiletgebouw af. Kleinigheidje hou je. Nadat de tenten stonden, en we even wat gedronken hadden, vonden Ger en Rina nog de moed om te gaan zwemmen.

Daarna weer aangekleed en op weg naar het restaurant. Hoewel het zó druk was op de camping: het enorme restaurant was vrijwel leeg. Een veeg teken! De enige gasten die er waren, keken naar een voetbalwedstrijd. Een ober met een enoooooorm ego gaf ons de menukaart. We konden uit 3 gerechten kiezen. Rina wilde bij haar gerecht graag rijst ipv friet (deze mogelijkheid stond ook op de kaart) Nee, werd ze toegesnauwd, er is alleen friet! Okeeeeee. Toen ging Rina even in de naastgelegen shop ansichtkaarten kopen. De shop grenst aan de receptie. Terug aan tafel de kaarten geschreven, komt ze er achter dat ze er een tekort komt. Ze loopt terug naar de shop…. “MADAM!” wordt ze toegesnauwd. Hu, Rina kijkt om. “WHAT DO YOU WANT?” vraagt de dame van de shop. “Ik wil nog een ansichtkaart kopen, want ik ben er een vergeten” zegt Rina. “Nee, we zijn gesloten! Dat weet je toch, dat is je verteld bij het inboeken”. Rina loopt een beetje verongelijkt weg. “MADAM! TAKE YOUR CARD!” zegt de dame. Neûuu, zegt Rina, ik kom morgen wel terug. “MADAM, TAKE YOUR CARD!!!!” Nou jullie begrijpen, het was niet echt plezierig! Ook de bediening in het restaurant gaf de nodige wrijving, hoewel het eten wel goed was. Helaas voor de ober, hij heeft geen fooi gehad, hij had het niet verdiend. Na deze debacles, verlieten we het restaurant. Waar we overigens wel even lekker konden internetten. Maar bij de evaluatie hebben we besloten dat zij niet het “vanrossumkeurmerk” krijgen. Vergane glorie, die ten onder gaat aan hun succes!

Bij de tenten aangekomen stond er inmiddels een straffe wind. Niet heel koud, maar wel frisjes. We dronken nog een borrel en toen klommen we de tent in. Doordat de wind midscheeps op de tent stond, moest helaas de voorkant (bij het hoofd) dicht. Wederom een enerverende en vermoeiende dag in dit wonderschone Namibie.