Dag 18: Zaterdag 16 november 2019

Naschrift donderdag 14 november: Ik dacht toen ik het verslag van de 14e maakte, dat ik kon eindigen met de burgers die we aten. Niets was minder waar! Tijdens het verorberen zie ik iets boven onze hoofden schieten. Het was een afdak van houten staken, waaronder we zaten, waar je dus doorheen kon kijken. Ondanks de invallende duisternis zag ik een lang beest, zwart/wit met een lange staart. Een katachtige. Opeens stak hij zijn koppie onder het afdak door. Een lief klein koppie ook zwart en wit, keek in het rond:)) En weg was hij weer. Door de bomen, een prima klimmer! We hadden ons beestenboek niet bij ons, dus vroegen we het aan de ober. Na onze uitleg wist zij wat we bedoelde, maar kon even niet op de naam komen. Later kwam ze terug, ze wist het weer: het was een Genetkat! We hebben het nagekeken en het klopt inderdaad. Wat een leuke verrassing was dat! En naderhand de olifanten naast/achter de auto, maar dat heeft Rina beschreven in haar verslag:)) Top dag geweest.

Epupa Falls op de grens met Angola, 180 km. We verblijven in de Omarunga Lodge. Gereden: 182 km.

Het was weer vroeg op deze morgen. Alles verliep zo soepel, tent inpakken, douchen en we zouden onderweg ontbijten, na zo’n 80 km. En toen was het weer zover: Ger controleerde de bandenspanning en het linkerachterwiel van Ton had lucht verloren. Met water werd geprobeerd het lek boven water te krijgen, maar dat lukte niet. Opnieuw opgeblazen en hopen dat hij op druk bleef, maar natuurlijk werkte dat niet. De druk was binnen 5 minuten al een stuk lager. De auto werd snel op een andere campingplek gezet, die verhard was. Daar de band eraf gehaald en nogmaals met water gecontroleerd in de hoop dat we hem zelf konden repareren. Ook die verwachting ging de mist in: er zat een scheurtje in die niet te repareren viel. Dus de band schoongespoeld, in de auto van Ger en Edith gelegd om in het dorp een nieuwe band te halen. Intussen hadden Rina en Edith toch maar een ontbijt klaargemaakt met een roerei, want als je toch moet wachten…

Na het ontbijt gingen de mannen op pad, de dames deden de vaat. We werden vergezeld van de muisgrijze huiskat, die het wel knus vond bij ons. Toen de mannen terugkwamen, snel de band er weer ondergezet, alle spullen ingepakt en op pad. Ger vertelde dat ze bij de bandenwinkel niet konden pinnen, omdat er een of andere storing was. (we hadden in de lodge ook al geen internet omdat er iets mis was) Als we straks alles contant moeten betalen, dan hebben we geld te weinig bij ons, dus voor de zekerheid eerst maar in het dorp gepind. En omdat er nu geen lange rij bij de benzinepomp stond (gisteren wel) wilden we ook wel even tanken. Derhalve was het over tienen toen we aan onze trip van vandaag begonnen.

Gelukkig was de weg redelijk te berijden, hoewel er vele dalletjes in zaten, die erg verraderlijk waren en waar je echt goed voor op de rem moest staan. Verder zagen we vele Himbadorpen/nederzettingen. Vroeger waren dit rondaveltjes van riet en leem, tegenwoordig zitten ze ook veel in van die blikken hutjes, zoals in de townships. (Later hoorden we van Marius dat er geen gras meer was om de daken van te maken) Vaak als ze een auto aan hoorden komen, renden ze al naar de weg om óf te zwaaien, óf te bedelen óf met stenen te gooien. We reageerden alleen op het eerste. Qua wild hebben we tot nu toe niet veel gezien onderweg. Waarschijnlijk is het ook de droogte die hier debet aan is. De enige dieren waren geiten en koeien. Ook zagen we meerdere keren een hop vliegen, maar zagen hem nog niet op de grond of in de boom.

Uiteindelijk kwamen we net over enen aan bij de lodge. Altijd weer spectaculair, je komt aanrijden van een hoogte over een witte gravel weg en je ziet beneden je de oase liggen. Allemaal palmbomen, veel kleuren groen en er tussendoor de Kunene omsloten door oranje/rode bergen. En aan de overkant Angola.

We reden gelijk naar de Omarunga lodge om te kijken of er plek was, want we hadden gehoord dat die vol zou zijn. Niets was minder waar! We konden zelfs nog kiezen uit 2 plekken aan de rivier:) Wat een super mooie Lodge en wat een hartelijk welkom! En heel luxe, mooi sanitair en zwembad. Toch is de prijs lager dan bijvoorbeeld Rosstock. We namen de site met de meeste schaduw, want het is echt heet. Niet eens zoveel zon, veel bewolking maar zó heet, en harde warme wind. Nadat we iets gedronken hadden en onze verwondering hadden uitgesproken over ons plekje, zetten we snel de tenten op. Kunnen ze lekker uitwaaien. Omdat we niet in de rivier mogen zwemmen - er zitten krokodillen - zijn we maar naar het zwembad getogen. Die was niet heel erg schoon en zeker niet fris, maar lauw warm. Gelukkig met een douche erbij, dus na elke duik even afspoelen:)

Nadat we voldoende waren afgekoeld en leuke gesprekken hebben gehad met andere gasten, gingen we ons omkleden om naar de waterval te lopen. Daar schrokken Ger en Edith van de lage waterstand. 14 jaar geleden kon je op veel plekken niet staan, omdat je dan nat werd. Overal liep toen water tussen de rotsen en ook het geluid was overdonderend. Nu moest je héél ver naar beneden kijken om nog wat water te zien! Wat is dat erg zeg! Ook de palmen rondom zien er slecht uit en gaan gewoon allemaal dood. Ger en Rina klommen de berg op om van bovenaf de waterval te zien. Dat was nog wel aardig om te zien. (vroeger stond je gewoon op de berg te kijken, nu staan er wel 10 afdakjes waar je kunt kijken, maar waar je ook voor moet betalen!) (Later hoorden we dat er in Angola een dam in de Kunene is aangelegd) Nadat we alles goed bekeken hadden zijn we terug naar de camping gelopen. Het was erg heet en we waren kompleet oververhit:) Snel weer het nodige gedronken en afkoeling gezocht in zwembad en/of onder de douche.

Om half zeven naar het restaurant vertrokken, waar we heerlijk hebben gegeten. En ondanks de hoge temperatuur die er nog steeds is, verlangden we nu echt naar ons bed. De komende dagen (4) hebben we geen internet. Dus het duurt even voor we weer van ons laten horen, maar we schrijven offline wel door hoor! noot: het uploaden is dus helaas niet gelukt :(