Dag 19: Zondag 17 november 2019

Van Epupa rijden we 262 km. naar Camp Aussicht, zo'n 50 km. onder Opuwo. Gereden: 264 km.

Rond 06.00 uur was iedereen weer wakker, niet omdat we vroeg weg moeten maar gewoon omdat het licht is. Na ons dagelijkse ritueel en het soldaat maken van het ontbijt hebben we eerst gezongen voor Bouke. Hij bereikt vandaag zijn jubileumjaar, 40 jaar. Via de WiFi onze aubade aan Bouke doorgestuurd. Ondertussen kwam de Engelse buurvrouw met de vraag wat wij aan het zingen waren. Wij vertelde dat de oudste zoon van Ger vandaag jarig is. Zij begon te lachen en zei” Oh I thought you are football hooligans”. Al pratende bleek dat de vader van de Engelse buurman in de 2e Wereldoorlog in Nederland gevochten heeft als paraglider. Zij waren met hun zoon een aantal jaren geleden naar Arnhem geweest en toen bleek dat een foto van zijn vader in het museum hing. Heel bijzonder vonden zij dat. De vader heeft dit zelf nooit geweten.

Vandaag wordt ook de patroonsdag van St. Martinus gevierd bij het gilde. Daarom nog een sms’je gestuurd naar de kapitein van het gilde om hun een fijne dag te wensen vanuit Namibië.

Rond 08.45 uur vertrokken en de hobbel de hobbelweg terug naar Opuwo. Onderweg nog een paar bavianen gezien. Verder heel weinig wilde dieren wel koeien, bokken en geitjes. In Opuwo was het echt zondag en daarom een stuk minder druk dan gisteren. Het was echter ook de reden dat bij het benzinestation maar 2 pompen open waren dus duurde het de nodige tijd om afgetankt te worden. Al die tijd werd ik echt helemaal hyper van al die vrouwen die met babies op de rug lopen te pushen om allerlei armbandjes te kopen, jongens die lopen te schooien om geld en ouderen die vragen om brood.

Uiteindelijk bij de Spar, waar hetzelfde ritueel zich afspeelt als bij het benzinestation, 2 armbandjes gekocht om van het gezeur af te zijn. Resultaat nihil want er komen alleen maar meer mensen om iets te verkopen. Mooi land maar hier kan ik echt helemaal niet tegen! Dus wat mij betreft kom ik hier in ieder geval niet meer terug. Het land is mooi maar dit is afschuwelijk.

Doorgereden naar onze overnachtingsplek van de komende 2 dagen t.w. Aussicht bij Marius Steiner. Om die kampeerplek te bereiken moeten we de laatste 5 km echt 4x4 off the road rijden waarbij je onderweg wordt getrakteerd op bordjes met diepzinnige teksten van Marius himself.

Na ongeveer een half uur waren we boven op de berg. Bij Marius aangekomen bleek dat hij voor een paar weken wordt geassisteerd door Alex en zijn vrouw. Alex komt uit Zwitserland en zijn vrouw uit Windhoek. Alex is 14 jaar geleden voor de liefde naar Namibië gekomen. Hij en zijn vrouw verzorgen tours met toeristen en werken links en rechts op farms met toeristen. Twee maanden per jaar, in de zomer, gaan zij naar Zwitserland voor vakantie. Nu waren ze dus bij Marius aan het werk.

Na een glas fris zijn we hoger de berg opgereden waar we zelf een plekje mochten zoeken. Onze auto’s geparkeerd en tenten opgezet. Wat een fenomenaal uitzicht over het hele dal. Toen lekker gezeten en genoten van de rust. Ondertussen bekeken welke route we dinsdag het beste kunnen rijden naar Olifantsrus wat dan de stopplaats is. We kwamen er, ondanks de Garmin en de kaart en de GPS, niet echt uit. We besloten om het na te vragen bij Marius waar we toch om 17.00 uur naar toe zouden lopen omdat hij dan uitleg zou geven over de stenen en mineralen uit de mijn. Marius heeft nl. vroeger met zijn vader op deze berg stenen eruit gehaald. Hij pacht nu deze berg van de regering van de Himba’s en mocht deze camping hier bouwen. Terwijl we bij Marius waren hebben we hem gevraagd over de route voor dinsdag. Marius gaf aan dat wij zeker niet de off the road route moesten nemen want die was heel slecht. Op de vraag wat dan de beste route was. Marius verwees ons daarvoor naar Alex. Edith en ik hebben toen uitgebreid, met de kaart, de route doorgenomen. We zijn eruit; we gaan toch weer terug naar Opuwo en nemen daar een hele mooie route binnendoor naar de snelweg om van daaruit naar Olifantsrus (Etosha) te gaan. Zij gaven trouwens ook aan dat het 7 jaar geleden voor het laatst voldoende geregend heeft. Sindsdien is de regen minimaal en dit jaar zelfs voor het laatst in januari. Dit houdt in dat de dieren ook wegtrekken. Ook de olifanten waren al weken niet meer in de omgeving geweest. Wat er wel waren zijn de stekelvarkens. Die komen elke avond rond zonsondergang omdat zij mieliepap en restanten groente en fruit voor hen neerleggen. Het stekelvarken is de 2e op de bucket list van Edith, dus wij gaan vanavond terug naar het terras van Marius.

Nu terug naar de tenten om eten te maken. Deze keer spaghetti met verse uien, tomaten, gehakt en tomatensaus bereidt door Edith. In combinatie met verse ananas en sla weer een heerlijke maaltijd. Daarna aan de afwas en toen gaan kijken naar de stekelvarkens. Terwijl we bij Marius aan de koffie zaten kwam er eerst 1 en daarna volgden er nog 2. Geweldig wat een grote dieren. Volop foto’s gemaakt en gefilmd. Na ruim 3 kwartier terug gelopen naar de tenten voor een afzakkertje voor het slapen gaan. Morgen mogen we uitslapen want we worden door Marius om 09.15 uur naar de Himba’s gebracht. Voor alle duidelijkheid, tot op heden was het redelijk glamping maar nu is er geen stromend water, geen stroom, wc’s zijn een groot gat in de grond met een wc-pot erop. Als we morgen willen douchen dan moeten we water warm maken op open vuur, dat warme water aanvullen met koud water en dat in en emmer die in de douche hangt. Aan de onderkant van deze emmer is een kraantje en dat draai je open zodat je kunt douchen. Dus dit is een stuk primitiever. Tijdens het schrijven van dit stukje, zitten we bij de auto’s onder het genot van een drankje de indrukken van de dag door te nemen en Edith houdt het na een glaasje wijn voor gezien. Op het moment dat wij ook naar bed willen gaan, hoor ik geritsel in de bosjes. Ton en Ger stellen mij gerust met de mededeling, dat het donker is en de wilde beesten ook gaan rusten. Hun woorden zijn nog niet koud of er verschijnt een groot stekelvarken dat rustig de campingplaats oversteekt. Na dit te hebben gezien zijn we ons gereed gaan maken voor de nacht. Welterusten.