Dag 20: Maandag 18 november 2019

Nog 1 dag in Camp Aussicht, bezoek Himba’s. Gereden: (zelf) 0 km.

We mochten vandaag uitslapen, want onze Himba-tour zou pas om 9:15 uur starten. We stonden desondanks toch vrijwel met de zon op, even over zessen. We hadden gisterenavond al wat hout meegenomen naar boven, zodat we het water voor de douche konden verwarmen. Ger had het vuur aangestoken. (je bent brandweerman of niet:)) Toen het water warm was, konden we dat in een emmer laten lopen. Daarna deden we er koud water bij, net zoals je het zelf wil hebben. De emmer werd in de douche gehangen en omdat er onderaan de emmer een douchekop met kraantje zat, had je zo je eigen douche gecreëerd. Het water was erg bruin (ijzerhoudend) en er dreven wat blaadjes in, maar toch konden we alle vier prima douchen! Het is een belevenis die je een keer meegemaakt moet hebben. Na het douchen het inmiddels traditionele gebakken eitje van Ton, ditmaal met uitgebakken bacon! Daarna opruimen en afwassen.

Tegen negenen liepen we naar beneden om in de auto van Marius te vertrekken naar een authentiek Himbadorp. De auto van Marius was een Defender uit het jaar 0. Een wonder op wielen zou blijken:) Er zaten geen spiegels aan, gordels ontbraken en de kilometerteller en snelheidsmeter waren ook defect. Maar hij reed ons perfect de 5 km lange off-road weg naar de hoofdweg. Daar reden we nog een aantal kilometers voordat hij weer afsloeg naar het Himbadorp. In het Himbadorp vertelde hij het een en ander. Over de kleding, en alle symbolen die - alleen de vrouwen - droegen. Steeds meer Himba’s lopen in Europese kleding, omdat ze die gratis krijgen. Dat gaat ten koste van de trots van het Himba-wezen.

Nadat we daar even rondgekeken, gefotografeerd en gefilmd hadden, vertrokken we naar een dorpje verderop. Maar niet voordat het bakkie van de auto volgepropt werd met Himba’s. Ik geloof dat ik er 7 geteld heb…Marius: in Afrika zie je altijd veel mensen in een auto. In het andere dorp waren ook Hererovrouwen, die samenleefden met de Himba’s. Verder weer dezelfde taferelen. We (vrouwen alleen) kregen wat kleurstof op onze arm waarmee zij zich insmeren om zich koel te houden en ter bescherming in de zon. Er zijn door Europa vele toilethuisjes neergezet, maar volgens Marius werden die als provisiekast gebruikt en deden ze de behoefte gewoon in het veld, waar de honden het opaten. Ger heeft een aantal provisiekasten opgemaakt, maar van de 5 waren er 3 wel in gebruik als toilet…

Vooral de kleine kindjes waren erg schattig. Ze hadden veel behoefte aan aanraken en gaven steeds maar weer handjes terwijl ze “morre” zeiden. Dat was de manier om ze te begroeten, zei Marius. Nog jonge kinderen pasten op hele kleine baby’s. Verder waren er ook nog een aantal etterbakkies, die alleen maar schooiden om geld. Onderweg zijn we dat ook al vele malen tegen gekomen, er is zelfs met een steen een deuk in de auto van Ton en Rina gegooid. Volgens Marius komt dat omdat ze dat op school leren. Ze leren alleen maar slechte dingen zoals sex, zodat ze zwanger worden. En de school heeft ook geen enkele zin, want er is toch geen werk.

Aan het eind van ons bezoek bleek dat al die vrouwen die meegereisd waren én de vrouwen van dat dorp een enorme hoeveelheid “art craft” hadden uitgestald en wij werden verondersteld die markt te bezoeken. En het liefst natuurlijk veel kopen. Beleefdheidshalve hebben we iets gekocht, maar toen hadden we het wel een beetje gehad. Tenslotte kwam een vrouw nog vertellen dat als we 200 N$ zouden betalen, zij een traditionele dans zouden uitvoeren. We hebben er vriendelijk voor bedankt. En hadden het toen helemaal wel gehad. We vonden dat we al een behoorlijk bedrag voor de toer hadden betaald. We zagen wel dat Marius hier en daar geld en voedsel uitdeelde, we nemen aan van ons geld voor de toer. Hierna stapten we weer in de auto en reden via een himbawinkeltje, waar ze oliebollen (vetkoek) verkochten, terug. Ger vond ze heerlijk en heeft er nog een paar gekocht voor de koffie later. Toen begon eigenlijk het leukste: Er zat vuil in de benzinetank van de Defender óf de benzinepomp was kapot, waardoor hij onvoldoende benzine kreeg toegevoerd en stotterend reed. Marius ging over op de Afrikaanse manier = plan B: Uit de benzinetank - onder zijn zitting - liet hij benzine in een lege 5 ltr. waterfles (speciaal daarvoor heeft hij die bij zich) lopen. Deze werd dichtgedraaid met een dop, met daarin een lange slang. Deze slang werd onder de motorkap in de benzineleiding = carburateur geplaatst. De fles werd aan de imperial gebonden en naast het raam gehangen, zodat er zicht was hoeveel benzine er nog inzat. De auto startte en reed als een zonnetje. Net voor we de 5 km. off-road naar de camping reden, moest de fles weer even gevuld worden, want de defender zuipt behoorlijk!

Rond één uur waren we weer op de camping. Onderweg hebben we veel met Marius gepraat en we denken dat de zon wel de nodige schade bij hem heeft toegebracht. Was hij in 2005 al bijzonder, nu is hij echt excentriek! (Ger en Edith hadden toen ook op zijn camping gestaan) Hij houdt er vreemde ideeën op na. Hij had al verteld dat hij “in de Heer” was, - op zich niets mis mee - maar àlles wat hij zegt is gerelateerd aan de bijbel. Zo vertelde hij dat alles wat er nu gebeurd, voorspeld is in de bijbel en desgevraagd gaf hij aan dat het einde der tijden zéér nabij is. Ook zijn visie op de wereldgeschiedenis is speciaal. Alles is een vooropgezet plan, nine eleven, de klimaatcrisis, de gele hesjes, de brand in de Notre Dame en de twaalf sterren op ons geld komt van Maria. Israel wordt alleen gesteund door Amerika, daarom heet JerUSAlem zo. Gelukkig zegt hij er wel steeds bij dat dat zíjn visie is. Dat denken wij ook.

Het was inmiddels erg heet geworden, dus vertrokken we naar onze kampeerplek om lekker koffie te drinken. Daar evalueerden we de Himbatour en kwamen tot de conclusie dat we dat nooit meer zouden doen. Ook Marius hebben we geëvalueerd; het is een mooie ervaring om dit beleefd te hebben, maar genoeg zo! We hebben de middag verder heerlijk luierend doorgebracht. Ger en Ton hebben nog wat herstelwerkzaamheden uitgevoerd aan de auto’s (achterklep sloot niet goed, waardoor één zandwoestijn in het bakkie) en verder hebben we gelezen. Heerlijk. Tegen de avond hebben we de maaltijd klaargemaakt. We hadden rumsteak gekocht die we wilden braaien, maar het waaide zo hard dat we bang waren dat het vuur zou verwaaien. Dus in de koekenpan. Aardappels, doperwten en sla maakte de maaltijd compleet. Hoe lekker, Hollands én gezond! Tot slot Griekse yoghurt en koffie met Kahlua toe. Een volmaakt einde van een bijzondere dag!