Dag 23: Donderdag 21 november 2019

We blijven in Etosha, maar rijden naar het volgende camp 70 km verder: Halali. Gereden: 127 km.

Hiep hiep hoera vandaag is ons Ton 64 jaar. Van harte gefeliciteerd lieverd en we hopen op nog heel veel jaren in goede gezondheid met elkaar. Inmiddels heeft Ton al voor de 2e keer zijn verjaardag in Afrika gevierd. De eerste keer in 2010 in Zuid Afrika. Ton zoekt het graag verderop want in 2015 vierde hij zijn 60e verjaardag in New Zealand. En nu in 2019 dus in Namibië. In de jaren 90 van de vorige eeuw was hij met zijn verjaardag in Israël voor zijn werk. Hij kreeg toen van het bedrijf, waar hij werkte, een sleutelhanger met de Hand van Fatima, voor geluk. Ton heeft deze nog altijd aan zijn sleutelbos zitten. Toen Ton door de douane ging bij het vliegveld begon de Israëlische douanebeambte lang zal hij leven in het Hebreeuws te zingen. Zij zag, bij het controleren van zijn paspoort, dat hij jarig was.

Na de gebakken eieren met bacon zijn wij weer vertrokken. Het merendeel van de andere campinggasten was inmiddels al weg. Deze keer is ons reisdoel, al gamedrivend, Camp Halali. Hemelsbreed maar 70 km verderop maar je kunt allerlei afslagen naar waterholes nemen in de hoop om wilde dieren te zien. Halali is trouwens een Duits woord voor de traditionele afsluiting van de jacht. Dit camp vertegenwoordigd het einde van het jagen op wilde dieren en de opkomst van het eco-toerisme in Namibië.

Zo gezegd zo gedaan. Bij de allereerste waterhole was het een drukte van belang want inmiddels zijn alle campings en lodges in Etosha aardig vol met toeristen. Deze gaan, net als wij, zelf rijden en anderen komen in grote bussen of boeken safari’s op zoek naar wild. We troffen het allemaal want er was een prachtige mannetjes leeuw aan het drinken en liep daarna echt als de Koning der dieren te paraderen. Het is, gezien zijn zwarte mannen, een Kalahari leeuw. Inmiddels hebben we in 3 weken al 16 leeuwen gezien tegenover in 2010 in Zuid-Afrika, in 4 weken, maar 1. Dit was toen tijdens een nachtsafari en die lag toen te slapen op het asfalt. Ons familiegrapje is sindsdien dat deze slapende leeuw toen op een ‘hondje’ naar buiten werd gerold zodat de toeristen zeker iets gezien hadden.

Hierna reden we verder en zagen onderweg vele impala’s, zebra’s, Kudu’s, Spiesbokken, Gnoe’s, 2 giraffen, grondeekhoorns, grondpauw en een schitterende arend. Als klap op de vuurpijl zagen we ook nog een cheeta onder een boom liggen. Geweldig die laatste hadden we nog niet gezien. We maakten nog een omweg van 20 km over de Rhino Drive maar helaas hebben we daar alleen nog 2 zebra’s gezien en een roofvogel hoog in de lucht.

Rond 13.00 uur waren we op de camping. We hebben het weer kei heet want de temperatuur is weer 40+ en dus snel de stoelen uit de auto en in de schaduw gaan zitten met, ondanks de warmte, toch een bakkie koffie. Hierna onze vuile kleren verzameld, want alles zit giga onder het zand, en weggebracht om gewassen te worden. Morgenvroeg is de was klaar, zeggen ze. Een grote herinnering voor mij aan deze reis is, behalve vele andere dingen, in ieder geval zeker, zand, zand en nog eens zand. Echt overal op, in en aan. Daar is echt geen kruid tegen gewassen.

Toen meteen door naar het zwembad. Ze hebben hier echt een groot zwembad en daarbij een terras in de schaduw. Heerlijk zwemmen in het verfrissende water. Dit is op sommige momenten echt glamping. Ondertussen hebben we ook gereserveerd voor het restaurant. Het is weer een lopend buffet, hebben we begrepen. Hopelijk zit er deze keer iets van vis bij voor Edith en mij. We gaan het zien. Voorlopig is er in ieder geval in heel Etosha geen stroom vanaf hedenmorgen 07.00 uur tot vanavond 18.00 uur ivm werkzaamheden aan de stroomkabels. Terwijl ik dit verslag type zijn Edith en Ger naar de waterhole van de camping gelopen. Zij vertelden daarna dat het 450 meter lopen is en dat er volop ‘natte kippen’ water kwamen drinken. Op een gegeven moment was er een hoop herrie onder de ‘natte kippen’ en bleek de oorzaak daarvan een roofvogel te zijn die ook water kwam drinken.

Toen moesten we toch de tenten op gaan zetten. Het is nog altijd 40+ en wind is er geen. Het is dan echt geen pretje om die daktent open te maken, het zeil en het ijzer is echt kei heet om nog maar niet te spreken van de binnenkant van de tent waar je toch echt in moet gaan om de ritsen van de ramen open te maken. Hierna zijn Ger en ik nog een keer gaan zwemmen om onze hitte kwijt te raken. Het is echt heerlijk in het zwembad. Teruggekomen heerlijk douchen en omkleden want vanavond trakteert Ton op een etentje.

De keuze voor het restaurant was vanmiddag snel gemaakt, want er is maar 1 restaurant. In het restaurant kregen we Cinderella als gastvrouw, een mooie vriendelijke en gastvrije Namibische dame. De mannen gingen aan het tapbier en Edith en ik aan de rosé. Cinderella zei dat de rosé niet echt koud was maar ze had een hele grote ijsemmer vol ijsklontjes meegebracht zodat de wijn snel kon koelen. Top! Hierna aan het buffet, deze keer met steak, kip en impala. Al de afgelopen weken giga veel van dat soort hertjes gezien maar nu voor het eerst op ons bord. Heerlijk smaken ze, wat een super lekker vlees is dat. Hierbij kon je een hele romige champignonsaus nemen. Het was alsof er een engeltje over je tong piest. Verder hadden ze er deze keer ook heerlijke gekookte aardappels en sla bij. Nou dit kan voor mij niet meer stuk. Hieraan voorafgaande was er gebonden groentesoep en envelopjes van filodeeg gevuld met groenten. Een soort van vegetarische loempiaatjes. Als afsluiting was er chocolademousse, custardvla, cake en een soort van worteltjestaart. Dit laatste kan mij niet bekoren maar de rest van het dessert was kei lekker. Gaandeweg het eten kwam Cinderella met kaarsen aanzetten want er was kortsluiting in een van de lodges en om dit te repareren werd de stroom afgesloten. Een paar minuten later zaten we met zijn allen, het restaurant zat redelijk vol, te eten bij kaarslicht. Hoe romantisch wil je het hebben. Er was echter nog steeds 0 wind dus kregen we het, vermoedelijk mede door de drank, steeds warmer. De ijsemmer was inmiddels alleen nog gevuld met steenkoud water en het was heerlijk om deze tegen je aan te houden om af te koelen. Ger appte zelfs, naar haar familie, dat Edith het zo heet had dat ze haar hoofd in de ijsemmer wilde stoppen. Plotseling was er weer stroom en iedereen begon te juichen. Vervolgens een lekker bakje koffie en voor Ger warme chocolademelk!!!! In Nederland waar het momenteel 4 graden is dan snap ik dat maar in Namibië waar het op dit moment nog boven 30 graden is??????

Op dat moment viel de stroom weer uit. Dit houdt in dat ik niet kan pinnen maar gelukkig heb ik nog voldoende cash. Na een gezellige avond lopen we terug naar de tenten en sluiten de dag weer met een afzakkertje. Het is nog steeds heel warm ondanks de inmiddels opgestoken wind die heel zwoel is. Ondanks dat de daktent voor en achter open is en aan de beide zijkanten een open raam heeft zal het een echte plaknacht worden. Maar ja kleinigheidje blijf je houden.