Dag 24: Vrijdag 22 november 2019

De laatste stop in Etosha is Namutoni, 69km. Gereden: 99 km.

Vanmorgen ook weer even na zessen opgestaan. Vannacht de nodige Hyena’s horen lachen/janken en ook nog gegrom gehoord. Eerst de tenten weer ingepakt en daarna gedoucht. Zoals altijd waren we weer de enige! Het water was ditmaal heerlijk warm en het was een stortdouche, super! Daarna ontbijt, ditmaal met een gekookt eitje. Nog even voor Guus: de eieren blijven tegenwoordig helemaal heel! In het begin van onze trip kochten we plastic schalen van 18 eieren, maar daarvan sneuvelden er al snel 4 per keer:) Nu hebben we doosjes van 6 stuks van karton en die zetten we op handdoeken klem in de voorraadbak. De eitjes die we vanochtend kookten, waren niet eens uitgekookt! Maar….Ger had wel een totaal geel ei, want hij was in de schil geklutst:)) Snel na het ontbijt de spullen afgewassen en opgeruimd. Wat heel jammer was: de Ratel (honeybadger) liet zich niet zien. In 2015 was dat het “huisdier” van de camping. We reden naar de receptie, waar we met internet de INR-waarde van Ger door konden geven aan de trombosedienst, zodat we vanmiddag het nieuwe doseringsschema van de bloedverdunners op kunnen halen. Rina had inmiddels de schone was opgehaald, die we gisteren weggebracht hadden. Daarna gingen we nog even naar de waterhole om te kijken of we niet iets spectaculairs miste. Behalve wat impala’s was er niets te beleven.

Toen dus de route gaan rijden van Halali naar Namutoni. De meeste tijd was alles heel groen maar soms ook stukken die op voormalig oorlogsgebied leken. Daar hadden de olifanten duidelijk huisgehouden. We zagen ook erg veel oude èn verse olifantenpoep. Bij de waterholes was het meeste succes. En we zagen ontzettend veel wild. Hele grote groepen zebra’s, gnoe’s en impala’s. Wat maken die zebra’s een rare geluiden. Soms is het net blaffen! Ook giraffen lieten zich mooi zien. Verder een groep Rooi Hartebees en op zeker moment 2 mannetjes leeuwen onder een boom. Ze hadden het duidelijk heet en bleven stoïcijns onder de boom slapen. Het bracht ons aantal leeuwen in ruim 3 weken op 18! We reden ook stukken langs de zoutpan en ook daar erg veel wild. Het uitzicht was fantastisch; één grote zeegroene laag, daarboven een witte strook van de zoutlaag en tenslotte een helblauwe lucht. Je zou het niet kunnen schilderen! Tot onze grote blijdschap een zestal witte neushoorns. Prachtig! Ook olifanten waren aanwezig, hoewel geen grote groepen. Het was deze route aanzienlijk rustiger dan gisteren. Geen grote bussen met mensen, alleen soms wat safari-jeeps.

Nadat we vrijwel alle waterholes tussen Halali en Namutoni gehad hadden, het was inmiddels een uur of een, reden we naar de camping. Een super aardige ontvangst en ook de camping is prachtig. Een groot kasteelachtig gebouw, kompleet met kantelen en besloten binnenplaats. (later zou blijken dat het wel een beetje vergane glorie was) Daarbuiten de chalets, restaurant, winkels en camping. Gelukkig kleinschalig, geen grote groepen, en zelfs met schaduw en gras op de grond! We zetten onze spullen uit en maakten koffie. Daarna de schone was opgeruimd. (soms gaat het huishouden gewoon door:) Toen snel badkleding aan en naar het zwembad. Heerlijk rustig was het ook daar! Het mooie was dat we vanaf het zwembad de waterhole in de verte konden zien. De grote beesten konden we daardoor vanuit de pool zien staan! Er stonden daar 2 olifanten en giraffen. Rina is later wezen kijken en zag ook nog een Maraboe.

Nadat we voldoende afgekoeld waren, even naar de curiosashop om te kijken of ze nog leuke cadeautjes hadden. Tenslotte - het was al weer na vijven! -naar de auto’s terug en de tenten opgezet. Inmiddels zijn de “huisdieren” van deze camping ook weer volop aanwezig: gestreepte mangoesten. Zo brutaal als wat, want hij zat al snel in de auto van Ton en Rina:) We waren even bang dat ze de kabels van de motor door zouden knagen, maar volgens de bewaking van de camping hoeven we daar niet bang voor te zijn.

Daarna hebben we weer even lekker gedoucht en gegeten in het restaurant. Geen buffet ditmaal, maar een - beperkte- keuze van de kaart. Het was een prima diner. Hierna nog net een stukje zonsondergang meegenomen bij de waterhole. Weer zo’n prachtige oranje/rode avondhemel, waarna de miljarden sterren verschenen, een voor een. Helaas bij de waterhole niets te bekennen, behalve 2 giraffen, een jakhals en vele vleermuizen die mooie geluiden maakten. Na een half uurtje hielden we het voor gezien. Ger was inmiddels al naar bed vertrokken, maar de rest nam nog even een afzakkertje. Daarna toch maar in de tent, ondanks dat de temperatuur nog steeds heel hoog was. Einde van vrijdag de 22e.