Dag 27: Maandag 25 november 2019

Weer een reisdag van 433 km. van Ngepi camp naar Maun. Gereden: 430 km.

Vannacht zijn we allemaal wakker geworden van geplons in het water en het trekken aan het riet dat aan de oever van de rivier staat. Het is aardedonker buiten want er is geen maan en deze camping zet in de nacht de stroom uit. We waren er allemaal van overtuigd dat we een hippo (nijlpaard) uit water hoorde komen die de oever op kwam om gras te eten hetgeen deze camping in overvloed heeft. Het campinggedeelte heet ook niet voor niets Hippo camp. Ton pakte snel de zaklamp om te kunnen zien hoe ver hij van de auto’s vandaan was. Helaas zagen we hem niet maar we hoorden hem des te beter. Ook Ger heeft het nijlpaard niet gezien. Nog een hele tijd wakker gelegen, maar ook door het zijraam van de tent het nijlpaard niet meer kunnen ontdekken ondanks dat je hem door hoorde grazen. Later bleek dat Ger ook hoognodig naar de wc moest en aangezien die alleen maar buiten is, een stukje verder het bos in, moest hij met gevaar voor eigen leven uit de tent terwijl er een nijlpaard liep. Gelukkig heeft er geen confrontatie tussen mens en dier plaatsgevonden. Uiteindelijk is iedereen weer in slaap gevallen in de hele warme tenten.

De volgende ochtend was iedereen weer voor dag en dauw wakker. Zoekend naar sporen van afgelopen nacht vonden we een spoor waarbij het nijlpaard een klein stukje voorbij onze plek uit het water is gegaan, vervolgens onder een boomhut is gegaan, het pad achter onze auto’s heeft gelopen en op het grasveld iets dichter richting receptie heeft staan grazen. Je kon het spoor goed zien en de vele poep ook goed ruiken.

Ger heeft zijn bloedwaarden geprikt, iets eerder dan gepland omdat wij vanaf morgen in de Bush van National Parc Moremi in Botswana zitten. Daar zijn wij een kleine week en zijn in die tijd dus ook niet bereikbaar via gsm of internet. Hopelijk heeft Ger vanmiddag als wij in Maun zijn, de uitslag binnen. Ger heeft last van zijn darmen en Edith heeft buikkrampen dus er werd niet veel gegeten. Nog boodschappenlijst gemaakt voor de week in de Bush waar we dus ook geen restaurant hebben en weer zelf moeten koken. Ton en ik zijn niet gaan douchen want dit water wordt opgepompt uit de rivier en wij worden daar niet vrolijk van. En ik kan het weten want ik heb gisteren in dat rivierzwembad gezwommen. Dus het werd een poesewasje met water wat we als reserve bij hebben voor dit soort situaties.

Op de oever van de rivier zien we op de Angolese kant 2 buffels lopen. Die hadden we nog niet eerder gezien tijdens onze reis. Ons lijstje is nu bijna compleet.

Nadat alles ingepakt was nog even onze laatste Namibische dollars opgemaakt aan flessen drinkwater, want in Botswana hebben ze de munteenheid Pula en nemen bijna nergens ander Afrikaans geld aan, zijn we, na nogmaals een gang naar het toilet, rond 08.45 uur vertrokken. Al heel snel zijn wij bij de grens met Botswana. Dus eerste alle formaliteiten afwerken voor ons vertrek uit Namibië, daarna 100 meter niemandsland en toen alle formaliteiten voor binnenkomst in Botswana. We zijn die dingen, in het grenzenloos Europa, volledig ontwent. Toch blijft het wel iets speciaals en herinnert aan eerdere vakanties. Heullllllllllll lang geleden! De vrouwelijke douane beambte was trouwens helemaal weg het t-shirt van Ton. Die heeft hij ooit van Jan en Gertie gekregen en er staat MALT WISKEY op, in de schrijfstijl van Disney. De vrouw vond het helemaal geweldig. Terugkomend op de controle aan de grens, het enige verschil is dat hier ook meteen gecheckt wordt op voedsel wat niet de grens over mag zoals vlees, eieren, sinaasappel en meloenen en zo. In onze koelkast zat nog boter, kaas en smeerworst. Dit was geen enkel probleem maar de 2 tomaten mochten niet. Vraag me niet waarom, want ik weet het niet maar regels zijn regels! Oké we moeten in Maun toch foerageren dus dan maar nieuwe kopen.

Na eerst 25 km gravel waardoor de banden weer op zacht moesten, kwamen we uit bij de snelweg A35. Hier dus de banden weer vol lucht gepompt en toen de asfaltweg op. Ruim 400 km snelweg. Echter wel eentje die echt vol ‘potholes’ zit dus de eerste 200 km was echt langzaam slalom rijden en de BAM zou hier voor jaren werk hebben. Onderweg ook nog een buffel gezien. I

nmiddels is het 13.00 uur en terwijl wij vanmorgen met strak blauwe lucht en temperatuur 30+ en wind 0 vertrokken zijn, pakken de binnengedreven wolken zich samen en begint de wind flink op te steken. Hierdoor hadden we afgelopen zaterdag in de middag een zandstorm, zondagmiddag een giga onweer met regen, dus we zijn benieuwd wat het weer ons vandaag gaat brengen. Nou om 15.00 uur wisten we het. Het begon kei hard te waaien, zand overal en het donderde en het bliksemde volop. We hadden echter nog wel goed zicht op de weg. Toen zette Ger plotseling zijn alarmlichten aan en ging van de weg af en in de berm staan. Wij gingen naast hun staan. Wat bleek, zij hadden een rood licht op het dashboard van de remmen en de ABS en nog iets. Alles nagekeken in het bijbehorende autoboek en daarin lazen we dat je niet verder mocht rijden en de garage moest bellen. Je zal het niet geloven maar na 400 km KEIheet weer breekt precies op dat moment een gigantisch noodweer los met harde slagregen, onweer en hagelstenen. Bizar. Ondertussen heeft Ger gebeld met een Toyota dealer in Maun, zoals in de reisbescheiden stond, en met Bushtracker zelf. Doch bij Bushtracker kreeg hij geen gehoor en bij de Toyata dealer gaven ze aan dat ze niet kwamen en hij Bushtracker maar moest bellen. Dit bellen verliep allemaal niet zo soepel als het nu klinkt want door het noodweer viel het signaal naar de telefoonmast iedere keer weg. We hadden eerder van een Nederlands echtpaar een nog deels ongebruikte telefoonkaart voor Botswana gekregen. We dachten dat die het misschien wel zou doen en daarom deze in Tons telefoon gedaan. Hij werkte op zich prima want hij haalde meteen alle mails en appjes binnen maar bellen ho maar. Dus vlug op vliegtuigstand gezet zodat de kaart niet in een keer leeg zou raken.

Na ongeveer een half uur was het weer droog en brak de zon weer door. Ton ging uit de auto en keek bij de remmen en zag dat er 2 dikke klodders olie op het spatbord zaten en zei dat de auto vermoedelijk remolie lekte en dat de remleiding dus mogelijk kapot was. Inmiddels had Edith een sms’je kunnen sturen naar Bushtracker dat wij stukken hadden met de auto, hulp nodig hadden en zij niet te bereiken waren. Binnen een paar minuten kwam er een sms’je terug dat zij ons al aan het bellen waren maar ons niet te pakken kregen. Vermoedelijk dus doordat wij geen mast konden oppikken voor het telefoonsignaal. Meteen daarop belde zij ons en Ger kreeg telefonisch contact met Richard. Richard is de man van Bushtracker in Johannesburg die ons de auto’s heeft geleverd. Na Gers uitleg over het probleem wat hij had, gaf Richard aan om rustig naar Maun te rijden, dat hij de Toyotadealer daar ging bellen, het probleem zou uitleggen en regelen dat zij ons zouden helpen. Tevens zou Richard het adres sms’en en de naam van zijn contactpersoon daar. En zo geschiedde. Geweldig gedaan Bushtracker. Wat zijn we blij met jullie!

Al rijdende naar Maun stopten op enig moment desbetreffende lampjes in de auto van Ger en Edith met branden. Bijzonder, geen idee hoe dat nu weer kon.

De Toyota dealer zat midden in het dorp. De auto van Ger en Edith werd eerst zo bekeken. De monteur zei dat vermoedelijk aan de achterzijde was. Toen werd de auto aan de computer gehangen. Deze diagnostiseerde dat de protectiekabel van de remmen en de ABS deels was gebroken. Dit moest vervangen worden. Toen bleek dat zij die kabel niet voorradig hadden en dat het morgen gerepareerd kon worden. Ger vroeg toen of zij niet een dergelijke kabel uit een andere auto konden halen. Een andere auto kannibaliseren, noemen ze dat. Dat gaf wat problemen mede omdat het inmiddels al 17.30 uur was en mensen naar huis gingen. Ger gaf aan dat wij morgen toch echt naar Kasane moeten en zei dat hij toch graag zou willen dat het vandaag nog gerepareerd werd. Ook Bushtracker moest weer gebeld worden of die akkoord gingen. Ger dus weer aan de lijn met Richard en daarna nog een keer hetzelfde verhaal met nog iemand anders. Uiteindelijk kon de kabel gekannibaliseerd worden. Tevens was ondertussen duidelijk geworden waar die 2 dikke klodders zwarte olieachtige substantie vandaan kwam. Op de weg naar Maun waren ze een heel stuk wegdek aan het asfalteren aan de zijkant van de inmiddels afgebrokkelde snelweg. Blijkbaar heeft Ger met de linkerwielen van de auto door het nog natte asfalt gereden.

Al die tijd was ik bezig om verbinding te krijgen met Crocodile camp waar we zouden overnachten maar het bleek dat we het verkeerde nummer in ons boek hadden staan. Toen contact gelegd met mijn thuisfront met de vraag of zij het juiste nummer konden googelen. Al snel kreeg ik reactie van Jelske en Angela. Hierop gebeld naar het ontvangen nummer maar toen bleek dat zij helemaal volgeboekt waren. Hierop een andere camping t.w. Audi camp gebeld en “zij hadden nog wel plaats in de herberg”.

Terwijl Ger en Ton in de garage bleven wachten op de reparatie van de auto, reden Edith en ik samen naar die camping. Die was ongeveer 10 km verderop. Daar werden we super gastvrij ontvangen en hebben we onze auto op de toegewezen campingplek gezet. Na alle commotie van hedenmiddag waren Edith en ik toe aan een drankje en zijn we dus lekker aan de bar gaan zitten, wachtend tot de heren met de gerepareerde auto arriveerden.

Rond 18.30 uur waren Ger en Ton er ook met een dikke vette rekening van de reparatie. Gelukkig hebben we voor dergelijke kosten een extra verzekering afgesloten. De Toyotadealer (Hambanathi) was volgens de monteur ook eigenaar van Bushtracker. Ton en Ger en ikzelf gingen snel zwemmen want het was na die gigabui weer poepheet geworden. Edith ging lekker douchen. Audi camp is echt een mooie camping met supergoed sanitair en een geweldig zwembad. Na heerlijk afgekoeld te zijn gingen we eten in het restaurant van de camping. Deze keer geen buffet maar lekker a la carte gegeten. We hadden champignons in knoflook, calamaris, hake filet en de heren hadden helaas pech want alle steaks waren op, zo druk was het. Zij hebben genoten van een heerlijk grote beefburger met toebehoren. Dit alles gecombineerd met bier, rosé, water en cola zorgde ervoor dat onze magen goed gevuld waren. Als afsluiting een heerlijke Irish coffee. Dit brengt onze trubbelige (mid)dag toch weer tot een goed end. En......voor het verslag is het sowieso leuker!