Dag 28: Dinsdag 26 november 2019

Op naar Moremi, Camp Xakanaxa, 146 km. Gereden: 152 km.

Om 5:30 hoorde ik het eerste ritsgeluid bij de buren. Dat is het sein om op te staan. In no time lagen de tenten weer in hun verpakking en maakten we ontbijt. De komende 5 dagen worden spannend, vinden we. We gaan dus Moremi, Savuti en Chobe in, midden in de wildernis, tussen de meest gevaarlijke dieren. Ger heeft nog even informatie gehaald, links en rechts bij buren, maar de meesten waren nog niet in de parken geweest. Een reisleider wel, en hij zei dat we naar Savuti/Chobe vooral NIET de marsroute moeten nemen…Terwijl ons was verteld dat we die juist WEL moeten nemen en niet de andere weg. Tja, wat moet je daar nu mee…Afijn, we gaan eerst maar eens op weg.

Om 08:40 uur verlieten we de camping om boodschappen te gaan doen voor de komende 5 dagen, want we hebben geen restaurant en moeten geheel zelfvoorzienend zijn. Ook de brandstoftanks gaan vol. Er ontstaat discussie of we Pula’s (de Botswaanse munteenheid) moeten pinnen. In de parken hebben we geen geld nodig, dachten we. Ger en Rina besluiten toch maar te pinnen, maar krijgen er pp maar 1000 pula uit. (=80 euro).

Daarna op weg naar de South Gate van Moremi. Zo’n 45 km. Nog in het dorp zien we de eerste kadavers al weer liggen. Het is niet duidelijk hoe deze beesten dood zijn gegaan, aangereden of van de droogte? Maar niet te geloven dat ze die gewoon laten liggen en er omheen lopen. Het eerste stuk weg is nog asfalt, maar opnieuw met enorme potholes. Daarna volgt het gravel, goed te rijden. De weg gaat dan over in zand en dat houden we. Na enige tijd zien we het eerste wild: grote kudde olifanten die de bomen afstruinen. Het zijn er meer dan we in heel Etosha hebben gezien. Wat een oorlogsgebied blijft er toch over na zo’n bezoek van olifanten: takken afgebroken, bomen half uit de grond gerukt en veel dood hout. Verder zebra’s, kudu’s, impala’s, schildpadden, waterbokken en vlakvarkens.

We komen aan bij de gate, waar we de parkfee moeten gaan betalen. We hebben een probleempje, omdat - zoals al eerder geschreven is - Edith een aantal campings met onjuiste datum gereserveerd had. Dat betreft ook Xakanaxa! Die is gereserveerd voor morgen. Edith heeft nog vele malen gemaild naar de organisatie, maar die lieten niets meer van zich horen. De mevrouw van de parkfee vraagt of we een reservering hebben en of ze die mag zien; ja hoor! Ze zegt dan: dat er een andere datum staat. O, zegt Edith, dat klopt. Er was een vergissing gemaakt maar daar heb ik over gemaild. Prima, zegt mevrouw. Dan krijgen we onze permit en moeten de fee betalen. Kunnen we pinnen? Nee, dat kan alleen cash. Oei, hoeveel is dat voor 3 dagen? Dat is 1740 pula. Dat kunnen we nog net betalen, net als een plattegrond (250 pula) van het park. Maar hoe zit het dan met Savuti, vragen we? Dat is iets van 500 pula. Dat hebben we dus niet meer. Hoe gaan we dat doen? Want we willen ook nog een bootexcursie maken op de Okavango. Plan B: we hebben nog USD$ en de boot kan in euro’s! Parkfee kan in dollars, dus dat komt wel weer goed. Maar stom dat we niet goed hadden bedacht dat de parkfee cash betaald moest worden. De weg is inmiddels wel vol kuilen en bulten, maar vrijwel geen water erin waar we door moeten. Terwijl we gewaarschuwd waren dat Xakanaxa niet te bereiken was vanwege het vele water… Na een tijdje komt de Xakanaxa gate in zicht: een hele aardige man verteld ons vanalles, waar we niets van verstaan. Het is ons onduidelijk of hij nou de toegang voor de camping is… Uiteindelijk begrijpen we dat hij van het wildlife is én van de camping. Onze reservering laat zien dat we op plek 4 staan, maar over de datum zegt hij niets. (we wisten zelf ook wel dat we op plek 4 stonden.) We moesten vooral steeds rechts aanhouden. Wij weer in de auto en zoeken. Staan we te overleggen met elkaar, waar of we heen moeten, staan we opeens oog in oog met drie kanjers van olifanten:) Xakanaxa heeft 3 “huisolifanten” die zowel overdag als nachts door de camping lopen. Verder op zien we een kudde buffels lopen, wel iets verder van de camping af gelukkig en er zit wat water tussen. Maar toch: vannacht niet uit bed om te plassen! Helaas is plaats 4 bezet door 2 aardige duitse mannen. Na even overleggen met elkaar, besluiten we te vragen of we bij hun op de plek mogen staan. Ze vinden het helemaal uitstekend. Ook plek 1 t/m 3 zijn bezet en we durven niet op een lege plek te gaan staan, zodat we mogelijk weggestuurd kunnen worden.

Het is een superplek, met uitzicht over de delta, waar het gras overigens wel heel hoog is. Maar als je op een heuveltje staat, zie je de vele “slootjes” waar vannacht de hippo’s geheid door komen! Nóg een reden om niet uit je bed te gaan vannacht. Omdat de lucht - zoals steeds de laatste dagen - al flink aan het betrekken is, zetten we de tenten en water op voor koffie. De duitse heren krijgen een biertje van ons voor hun gastvrijheid:) Goed en wel als we aan de koffie zitten, begint de dagelijkse storm. Snel de tenten dicht gemaakt, maar de regen valt mee, we kunnen onder de klep van de daktent blijven zitten. Ook het onweer valt mee, slechts wat flitsen aan de horizon. De temperatuur is door de wind gelukkig wel wat gedaald. (het was vanochtend om 7:00 uur al 27 graden:) We evalueren de reis tot nu toe: 4 weken op weg en al 6500 km. gereden! Behalve 3 lekke banden en een kapotte ASB-kabel gaat alles tot nu toe super goed en hebben we het erg naar onze zin!

Om een uur of 5 gaan we (nou ja, Rina) de voorbereidingen treffen voor het avondeten. Heel “hollands”, gekookte aardappelen, boontjes en koude bietjes en russische worsten. Er komt opeens een dame aanlopen, met - dacht ik - een wachttoren. Nee, de dame is van Kwalate Safaris, heet ons welkom en komt onze reservering controleren. We pakken de voucher en leggen gelijk uit hoe het zit met de datum en dat de heren van plek 4 zo aardig waren om ons erbij te nemen. Alles in orde! Onze buren waren op gamedrive, maar later zijn ook zij gecontroleerd. Of ze nagevraagd hebben of wij bij hun mochten staan, doet het verhaal niet.

Na de heerlijke maaltijd - alles schoon op - doen we snel de afwas en zetten we koffie/thee. Hoewel de lucht wel opgeklaard is en de meeste bewolking weg is, wordt het al snel donker. Dus ontsteken we het kampvuur, van zelf gesprokkeld hout en om mogelijke wilde dieren op afstand te houden. Omdat de temperatuur echter nog wel relatief hoog is, zitten we ver van het vuur af. Dus of dit nou effectief is tegen wilde dieren, ik weet het niet:) Voor we uiteindelijk naar bed gaan (zal een uur of 8 geweest zijn) gaan we naar het toilet. Dan ruiken we al de hippo’s! Met een lamp schijnen we over het grasland. We zien duizenden oogjes, blijken vuurvliegjes te zijn. Later in bed horen we een leeuw brullen (niet heel dichtbij) en horen de hippo’s gras afscheuren en eten naast onze auto’s. (wel heel dichtbij) Hoewel andere kampeerders met grote schijnwerpers schijnen, zien we ze niet. We brengen de nacht goed door!