Dag 36: Woensdag 4 december 2019

Vandaag een van de langste afstanden die we moeten/mogen afleggen. Je moet nou eenmaal afstanden overbruggen om bij het volgende doel te komen. 484km naar Pont Drift, Molema Bush Camp. (dat dachten we toen: maar omdat we gisteren 200 km meer gereden hebben, hoefden we vandaag maar ruim 300 km.) Gereden: 311 km.

Het was een turbulente nacht! Rina was niet fit, had het zo verschrikkelijk warm dat ze besloot een deel van de nacht in de auto door te brengen. Pas toen het begon te waaien ging ze weer terug de tent in. Ton had daardoor ook geen rustige nacht. Ger en Edith hebben als een roos geslapen, totdat het onweer om 3:00 uur uitbrak. Fikse bliksem en donder. Maar we zijn inmiddels wel wat gewend. Pas na het onweer begon het te regenen. Gelukkig waaide het niet hard meer, waardoor de hele tent open kon blijven (behalve het muggengaas:)) En dat betekende koelte! Even voor zessen kwam de zon - even - boven de horizon en dus stonden we op. De tenten waren weliswaar nat, maar toch pakten we ze in. Het regende namelijk nog steeds, dus zetten we de auto voor het toiletgebouw om te douchen. Toen snel naar Wimpy om een heerlijk ontbijtje te scoren. Daarna nog snel een paar boodschappen bij de superspar. Zien we opeens een groep mensen met roze/rode bloezen aan de overkant van de straat lopen. Van alle kanten kwamen ze eraan, wel een man of 80. We dachten even aan een Flashmob:)) Maar een viertal mensen had een brandblusser bij zich. Bij navraag vertelden ze dat het een BHV-oefening was, van de winkel Mr. Pride die naast Wimpy zat. I

nmiddels was het acht uur en tijd om te vertrekken. Geen 484 km. gelukkig maar 311 km. Het was een mooie asfalt weg, dus de kilometers gleden onder ons vandaan. Dan gaan je gedachten alle kanten uit. Vandaag over een week zijn we onderweg naar huis en zit de vakantie erop. Met gemengde gevoelens denken we daaraan. Enerzijds fijn, alle comfort (lees: luxe) van thuis en allen die je lief zijn om je heen. Anderzijds einde van een mooie tijd in prachtige landen, hebben fantastische mensen ontmoet en veel mooie dingen gezien en beleeft. Dus stoppen om vooruit te denken en gewoon weer genieten:)

Op de mooie asfalt weg komen we een bord tegen waarop Botswana aangeeft het aantal ongelukken op deze weg te willen verminderen. We hebben wel een aantal adviezen voor ze: laat het vee niet meer langs die weg grazen en ook verbieden voor lopende mensen en fietsers. Als je de strepen op de weg ziet en het aantal dode dieren langs de kanten - in verschillende gradaties van ontbinding - moeten er wel gruwelijke ongelukken gebeuren! We zagen op de 4-baans snelweg een paard lopen, ezels die uit potholes drinken en tientallen - broodmagere - koeien, geiten en honden die op en vlak naast de weg lopen of oversteken. Maar ja, wie zijn wij…

Na zo’n 300 km. verlaten we het asfalt en gaan “off the road”. een redelijke zanderige weg afgewisseld met gravel. We hadden de banden nog niet leeg laten lopen, en we dachten het nog even te kunnen redden op harde banden. Maar toen we weer af moesten slaan naar de camping, werd het een èchte off-road weg! Keien, diep zand in de rivierbedding en oversteken van diepe watergeulen. Zo’n 5 km. lang. Vergelijkbaar met het weggetje naar Marius. Eindelijk zien we de camping en rijden door naar de receptie. Het betonnen gebouwtje ziet er niet uit, er hangen stukken gordijn voor de ramen en we dachten dat er niemand was. Onze hoop op een beetje mooie camping verdween als sneeuw voor de zon. Niets minder waar: er kwam een man en vrouw aanlopen en ze deden de deur open. Binnen pràchtig ingericht met rotan tafel en stoelen, kleden en mooie schilderijen aan de muur. Wat heb je (lees: ik) toch vaak gelijk een vooroordeel! De vrouw nam plaats achter een klein bureautje en de inschrijving werd geregeld. Er stond nog iemand op de camping dus we waren (gelukkig:) niet alleen. We konden hout bij hun kopen. Op onze vraag of het veilig was, er wilde dieren konden komen, zei hij dat het veilig was. Alleen olifanten, hyena, leeuw, en luipaard konden langskomen…

We kregen plek 2. Deze plek heeft een splinternieuw sanitairgebouwtje, waar ze zo trots op waren! Het waren “muren” van stof, waarmee 2 ruimtes waren gecreëerd. De douche met koud èn warm water en een flushtoilet. Dit alles op een brandschone betonnen vloer en zonder dak. Ik vind het heerlijk zo’n buitendouche. Na uitvoerig overleg zette we de auto’s strategisch neer: met de neuzen naar elkaar toe, in een V-vorm. Zo zaten we lekker uit de wind en bovenal hadden we meer zicht op komend wild vanavond.

Nadat we de tenten weer opgezet hadden, bleek de inhoud wat vochtig klam te zijn. Dus maar even buiten gehangen. Hoewel de zon niet schijnt en het “fris” is (24 graden) droogt het snel. Toen lekker aan de koffie. Er loopt hier een familie bavianen rond van wel meer dan 50 stuks! Dus moeten we op onze spullen letten en de kleppen van de auto dicht houden. Zo te horen hebben ze regelmatig ruzie met elkaar, het is me een herrie! Ze schreeuwen en gillen alsof het mensen zijn. Een van hen had ook ruzie met een antilope die hier loopt. Opeens zien we die antilope achter zo’n baviaan aan gaan. Later zien we dat hij/zij kreupel loopt, dus waarschijnlijk gebeten is door die een van die apen! Overigens hebben we het hele boek doorgespit, maar we komen er niet achter wat voor antilope het is! We hebben hem/haar op de foto, dus wie het weet mag het zeggen. (naschrift: het was een rietbok, jonkie of vrouwtje. We zagen later ook het mannetje en die was onmiskenbaar!) (zit ik nu opeens voor een bungalow de rest van het verslag af te maken:)) Maar daarover zal Rina morgen verslag doen! We brengen de middag verder chillend door.

Om zes uur gaan we eten (lijkt Nederland wel). Een overheerlijke spaghetti gemaakt door Rina. Ook nog een heerlijk danoontje als toetje. Toen snel alles afgewassen want de duisternis begon al in te vallen. Ger stak het vuur aan, van hout wat de campingbeheerder had gebracht - tegen betaling. Dat hout is super, want het brandt erg lang en mooi. Had ik al verteld dat het veel en veel frisser was dan de afgelopen weken? Omdat de temperatuur veel lager was, vonden we het voor het eerst ook fijn, zo’n kampvuur. En we voelden ons ook relatief veilig, zo met de auto’s achter onze rug. Na een kop koffie en/of thee en nog een borrel (kahlua) zat ook deze dag er weer op. Voor het eerst sinds lange tijd verlangden we naar ons bedje mèt dekbed!